این جهان زیبا وبس پهناور است          ذره اش رارازهایی اندر است

گرکه نقصانی است ان دردیدماست            گوهری داند تمامش گوهر است

گل به بستان جلوه میبخشد شگفت          بوستان گل را بسان بستر است

     گوش ماگر هوش دارد بشنود               هر زمان بلبل نوایش دیگر است

    سرو بر سبزه سر افرازی کند               سبزه بر سرو سهی چون مادر است

     خوردن نان جوین خوشمزه نیست                       بر شهنشاهی که خود خوان گستر است

    بوی پراهن ندارد هیچ سود                      بر زلیخا که یارش در بر است

       بهترین اموزگار ما دل است